دیشب حامله شد. دست خودم نبود. هر کاری کردم پیشگیری کنم نشد که نشد؛ زندگی این حرفها حالیش نمی شود. وقتی خسته است و کمی هم مست است و حالش خراب است گوشش  به هیچ حرفی بدهکار نیست. اولین بارش هم نیست.  دیگر زیاد مقابله نمی کند، هر از گاهی که می بیند دوباره وضعم خراب است همینطور می گذارد کارم را بکنم  ولی اینبار به نظرم حامله شده است، مستی و بی خیالی و بی فکری بالاخره کار دستم داد.

بچه ام را نگه می دارم. اسمش را هم فعلا می گذارم گاف. بعدا که بزرگ شد از خودش می پرسم چه اسمی را بیشتر دوست دارد، تا با آن صدایش بزنم. او آدم خوبی می شود. گیاهخوار می شود. باهوش می شود، ولی تنبل و خودخواه و مغرور نمی شود. او دکتر نمی شود؛ او نقاش می شود. او خوش قیافه است و قد بلند هم می شود، ورزش  می کند، ولی اصلا زیاده روی نمی کند. او برعکس بقیه آدمها می شود : او با تک تک آدمها فرق دارد ولی خودش این را نمی داند. او خوشبخت می شود.

او به دانشگاه می رود. او یک روز در دانشگاه عاشق می شود و یک روز در عشق شکست می خورد. او دوباره عاشق می شود و دوباره شکست می خورد. ولی نا امید نمی شود. او یک درخت می کارد، و هیچ روزی فراموش نمی کند به آن آب بدهد. او کتاب می خواند. او عینکی است، و لنز هم نمی گذارد. او فکر می کند، ولی فقط به اندازه ی لازم. او زیاد حرف نمی زند، ولی سکوت هم نمی کند. زیاد می خندد، ولی قهقهه نمی زند. او خیلی آرام راه می رود. او همه ی این کارها را می کند، و تمام آدمهای دیگر را هم مثل خودش می بیند.

نه نه، اشتباه می کنم. من هیچ کدام از اینها را نمی دانم. من نمی دانم او چه کسی می شود. من نمی توانم برای اینکه او چگونه چنگال را دستش بگیرد تصمیم بگیرم. او شاید دلش خواست چاقوکش شود. شاید از دروغ گفتن لذت ببرد. شاید موهایش را بلند کند و چاق شود. شاید یک روز توی یک صف بزند و نوبت آدمهای پشت سرش را رعایت نکند. شاید یک روز در خیابان تصادف کند و فرار کند. شاید یک نفر را بدبخت کند.

نه؛ ولی انقدرها هم بد نمی شود. حالا ممکن است هیچ کدام از کارهایی را که من دوست دارم نکند، ولی خیلی هم آدم بدی نمی شود. چقدر تنها می شود، او مثل خودم می شود. گناه دارد. بچه ام را می اندازم. از این به بعد هم بیشتر دقت می کنم تا هر وقت ترتیب زندگی را دادم حامله نشود. درست نیست...بچه گناه دارد.